Believe in Rainbows....

"Believe in rainbows.
Believe in magic.
Believe in the goodness of others.

Most of all, believe in yourself
Because you carry within you
the Light of the Universe".

tekst: Lauren Bleadon

Behóórlijk grensoverschrijdend...........

Nou nou, dat was me het dagje wel zeg. Een 'zwoeg-dag' op papier. Terwijl buiten de herfst echt aanbreekt, zat ik uren gebogen over deze tekening. Wel nog even heerlijk gewandeld, dat wel. Maar toen moest ik écht van mezelf aan de slag.

Een opdracht gekregen van mijn zusje. Mijn trouwe volgers weten dat we samen regelmatig op afstand tekenen. Zij verzint een opzet voor een mandala, die we samen, ieder aan onze eigen tekentafel uitwerken. Mijn zusje is een echte schrijfster, zo heerlijk op mooi briefpapier stuurt ze me regelmatig brieven. Wat een feest in de brievenbus, ik herken het handschrift en het mooie papier waar ze op schrijft. Zo ook deze opdracht. Nou ik kan zeggen, ik zuchtte wel een beetje.

Ze schreef: "we gaan aan de slag met een Flower of Life (tot hier vond ik het geweldig), óp zwart papier (oei dat werd al een dingetje) én we gebruiken ook een plaatje/foto (nou, dat vind ik helemaal wat)". 
De datum die we afspraken, 1 november 'moet' ie klaar zijn (heel goed een einddatum, anders blijft het maar hangen). Dus ja, eind oktober is in zicht, dus er moest echt actie ondernomen worden, en wel vandaag.

Daarom  zweefde deze opzet al een tijdje door mijn gedachten. Hoe en wat? De Flower of Life opzet och, dat is het probleem niet. Maar zwart papier, ja ik was het tegengekomen toen ik mijn atelier opnieuw aan het inrichten ging. Wel A4-formaat, maar doet moest kunnen. En dan het plaatje.

Alle materialen heb ik eerst bij elkaar gezocht. Zwart papier, fotokarton, waarom ik het ooit kocht? Geen idee, maar het kwam nu goed van pas. En mijn neonkleurpotloden bij elkaar gelegd. Ik gebruik ze bijna nooit, maar op zwart papier, ja, dat voelt wel goed.

En zo begon ik te tekenen...….de opzet

en wat ik écht nooit doe......omdat ik geen zwart oefenvel had, ja, ik deed de probeersels op de achterkant (ik denk dat dit de allereerste keer is), een beetje oefenen met de vorm en kleur.

het voelt op zwart papier ook als bijna kleuterkleuren...….voluit gaan met het kleuren, want anders 'pakt' het papier de kleur niet op (althans niet op dit fotoblok)

En ja, toen dit verscheen, werd ik blij...…..maar oh, er moest nog een foto of plaatje in. En het zou fijn zijn als het een beetje bij elkaar paste.

Omdat ik een 'verzamelaar' ben, vond ik nog een oude kerstkaart met daarop een Engel......een beetje geknipt, och en kijk nou, het lijkt of ze voor elkaar gemaakt zijn, de vorm en de Engel.

Langzaamaan werd het één geheel, met veel gumwerk, ontstond deze tekening, waar ik uiteindelijk wel blij van werd, maar die al mijn mandala-grenzen overschreed. Op zwart papier werken, wat helemaal geen tekenpapier is, niet kunnen sluieren, want dat werkt niet op zwart, dus echt knetterhard op de potloden duwen, in het midden een plaatje plakken, en als klap op de vuurpijl de achterkant als kladje gebruiken. 

Ik heb veel geleerd vandaag. Dat het heel leuk was om op deze manier te werken, en dat er grenzen mochten worden overschreden (grenzen die ik mezelf opleg), dat voelde dus als een enorme vrijheid. En nu...…..staat er een tekening in de kamer, waar ik, hoe langer ik er naar kijk, steeds blijer van word. 

Misschien een vervolg? Maar wie weet wat mijn zusje de volgende keer in petto heeft. Ik wacht haar prachtige briefpapier met mooie handschrift weer af...…..feest in de brievenbus! Ik hoop dat jij ook zo'n zus of vriendin hebt waar je zulke fijne 'mandala-opdrachten' mee kunt maken.

Over 'oer'moeders, linnengoed en kinderen

Och terwijl ik de was ophang kom ik het tegen. Het grote tafellaken wat ik heel lang geleden kreeg van mijn eigen moeder. Zo'n lekkere grote, waar onze hele lange tafel onder past en waar veel mensen aan kunnen eten. Zo'n laken wat je alleen op 90 graden wassen schoon krijgt…...want ja, met 3 kleinkinderen, die ook graag oma's pasta eten, nou dan weet je ook dat er heel veel tomatensaus gesmeerd wordt. Kortom dit laken zit nog wel eens in de was.

Linnengoed, ik ben er dol op. Mooi linnengoed, terwijl ik niet zo van strijken houd, maar dan toch, wanneer er stapels gestreken klaar liggen om de kast in te gaan, word ik blij van binnen. Dan denk ik ook aan één van mijn verre grootmoeders, een Française, die werkte in de havens, in een wasserij. 

op één van haar oude theedoeken droog ik de madeliefjes

dit is de dochter van de Française (mijn oma)

De bemanning bracht het linnengoed bij haar, zij waste en streek alles snel, zodat het weer mee kon wanneer het schip weer verder op reis ging. Zij die trouwde met een Nederlandse zeeman, die helaas op jonge leeftijd overleed. Nog steeds bewaar ik linnengoed van haar (en ook een beetje koester).
En ja ik gebruik het ook hoor. Dit gaat ook gewoon hupsakee in de wasmachine. Hoezo, meer dan 100 jaar oud, het is écht bestand tegen de wasmachines van nu. Evenals haar theedoeken en servetten (oh dat vind ik zó chique, linnen servetten)

Och ze zouden het eens moeten zien, die vrouwen, mijn 'oer'moeders, hoe wij hier genieten aan de tafel met linnengoed uit een ver verleden. Zij, de vrouwen, die ergens in het diepe onbewuste mij de voorliefde voor mooi, schoon, gestreken linnengoed meegaven. Zij, die de kleinkinderen die hier door het huis razen, hollen, spelen, eten niet kennen, maar waar zij wel een stukje genen aan hebben gegeven. Verweven in generaties.....zo voelt het soms. 

deze oma hield ook van schoon!

En ik die daar tussenin staat (samen met Piet). Ook wij die een stukje mee mogen geven aan deze (klein)kinderen, die de toekomst in gaan, maar wél hebben gegeten aan een tafel waar antiek linnengoed op ligt. Ha het zal ze werkelijk 'een worst' zijn, zolang ze maar lekker hun buikje vol kunnen eten bij opa en oma (en dat doen ze ook echt).

dit zijn mijn mams en ik

Deze mijmeringen komen allemaal boven drijven wanneer ik was ophang, het linnengoed van mijn 'oer'moeders, terwijl we straks met hun nazaatjes weer aan tafel schuiven...…..en pasta eten...en die wederom tomatensaus over dat prachtige tafellaken smeren...…..de geschiedenis blijft zich gewoon herhalen.

Ze gaat naar......

Na mijn oproepje om het kleine oranje Lichtwezen uit te laten vliegen, kreeg ik zoveel reacties. Per mail, per Messenger, via facebook......soms word ik er stil van. En zeker ook van de verhalen die komen wáárom het Lichtwezentje gewenst wordt in een leven. 

Zoveel troost is er nodig in deze wereld, zoveel verdriet en zoveel zorg, op welk gebied dan ook. Ach en ik heb nu maar 1 kaart om te versturen. Zoals ik al wel eens eerder schreef, ik zou iedereen wel willen voorzien van zo'n fijne troostkaart. Maar ik weet ook dat ik niet alleen in mijn uppie met mijn tekeningen de hele wereld kan 'verzorgen'.

En ik laat het Universum écht zijn eigen werk doen........alle namen in een prachtige houten schaal, met in mijn ene hand de kaart en met de andere hand een naam trekken. Ja.....dan gebeurt het zoals het gebeuren moet.

De kaart gaat naar Elly Haulez de Poorter...........gefeliciteerd Elly, misschien is ie voor jezelf, of misschien maak je er iemand anders blij mee. In ieder geval komt de kaart één dezer dagen jouw kant op.

Ook schreef ik al eerder, dat er nog meer wezens staan te dringen om op papier te komen. Er zweeft er al 1 'opdringerig' om te heen. Maar ik ga tekenen, wanneer er tijd is. In rust en Liefde.

Dank jullie wel voor al jullie berichtjes, en van mijn kant wens ik, zovelen van jullie heel veel sterkte en succes met alle dingen die gaande zijn in jullie levens. En weet dat er hier in huis écht alle avonden een kaars brandt voor jullie allemaal!

Een warme groet en een heerlijke zondag gewenst

Trouw aan jezelf

Jezelf niet forceren
Bloeien zoals jij bedoeld bent.
Niet vervreemden van jezelf.
Dicht bij de aarde blijven,
de aarde die je voedt.

Gevoelig zijn voor het licht,
ontvankelijk voor de regen,
Meedoen met de wind.

Jezelf niet forceren.
Leren van de bloemen.
Oneindig veel bloeiwijzen,
Maar slecht één de jouwe.

Uit: 'Trouw aan jezelf' van Hans Bouma

klein Lichtwezen, ik ga haar weggeven.......

Deze week toen ik in de tuin liep, zag ik haar.
Ze kwam zich even melden. Ze stond me op wachten nadat ik de kipjes had gevoerd. Met zien bedoel ik eigenlijk, ik voelde haar. Haar vorm, haar wezen, haar schuchterheid, haar zachtheid.

Ze vertelde dat zij en nog meer van deze Lichtwezens op papier zullen gaan verschijnen bij mij, omdat er zoveel mensen zijn die ze troost willen gaan bieden. Ik mag ze tekenen, op mijn manier, maar met hun intentie erin. Als ik ze dan wél maar wil opsturen naar degene die er troost en liefde in zal gaan vinden.

Ja ik herken het wel, ik heb in het verleden wel meer zo gewerkt, maar ik dacht, oh er komt er geen één meer. Het heeft een hele poos geduurd, dus ik dacht ach, het is niet meer nodig. Nou blijkbaar staan deze kleine Lichtwezens te trappelen om te komen. In deze tijd, waar mensen troost nodig hebben, om welke reden dan ook. En ja, in het verleden bleek ook echt dat de kaarten op precies de juiste plek terechtkwamen...….dus deze manier van werken werkt, voor mij, voor de Lichtwezens, maar vooral voor de ontvangers. Die troost vinden in de kaarten of aan een diepgaand helingsproces mogen beginnen.

Dus, voel je je aangetrokken door dit kleine oranje Lichtwezen en voel je de troost en liefde die ze uitstraalt, mail me dan maar...…...ik schrijf alle namen op, en zoals al eerder is gebleken, op deze manier kan ze haar weg vinden naar degene die haar nodig heeft.

Mijn mailadres: ada@adaenpietbouman
of berichtje op mijn fb pagina!

Ik verzamel alle namen die binnenkomen en zaterdagavond 19-10-2019 zal ik een naam trekken en die meld ik hier dan op mijn blog.

Mét zonder jas

Zomaar een kleine herfstmandala.

Omdat, ondanks de zonnestralen hier in Twente het toch écht herfst begint te worden. De draadjes in de lucht, waar de zon zo prachtig op schijnt, de hortensia, die loom, zwaar en bruinig begint te worden. De laatste bramen waar af en toe nog een merel zich te goed aan doet. De meesjes die zich laten horen, steeds dichter bij het huis komen.

De temperatuur laat eigenlijk iets anders voelen, die doet zich voor als lente, maar nee de natuur laat zich niet foppen. De blaadjes van de bomen zijn klaar met deze zomer, kleuren bruin/geel, en enkelen laten zich op de zachte windvlagen mee naar beneden dwarrelen, om te rusten op het gras. Ik zou zeggen na deze zomer krijgen ze een welverdiende rust. Ze hebben ons zo veel heerlijke schaduw geschonken, de vogels een veilige broedplek gegeven, ze mogen uitrusten van het harde werken aan de bomen.

Dus ja, ondanks dat mensen toch weer tevoorschijn komen mét zonder jas, of korte broek, het wordt herfst. En voor wie tijd heeft vandaag, geniet van de zonnestralen.

Ik wens je een heerlijke dag.