donderdag 15 april 2021

als Leeuwen en Leeuwinnen

 




Iedere dag is weer
een nieuwe uitdaging.
Dat is altijd al zo geweest.
Ieder leven, iedere dag weer.
Zolang de mens op aarde
leeft is het zo geweest.
Nu in deze onstuimige tijd lijken
de uitdagingen groter en groter.
Het lijden van de mensheid,
de ondraaglijke oneerlijkheid
waarmee sommigen de
ander bejegenen.
Gewoon in het zicht
van iedereen, open en bloot.
Mijn gedachten gaan in deze tijd
heel vaak uit naar mijn oermoeders.
Ik vraag ze raad, ik vraag ze
dichtbij me te staan.
Want hoe deden zij dat, in tijden
van lijden, oorlogen, honger.....
Wij zijn écht niet de eersten
de mensengeschiedenis die
voelen hoe het is om onheus
te worden bejegend,
aangevallen te worden door
degenen die juist zouden
moeten verdedigen.
Maar deze kracht, van onze oermoeders
én oervaders, hebben ons hier op
dit moment in de geschiedenis gebracht.
Ze gaven niet op, vochten door,
knokten voor hun kinderen
en voor hun ouderen.
Zij die ontberingen voelden,
én soms ook dachten dat ze
alleen waren in hun gevoelens
en in hun ervaringen.
Ze zijn door gegaan, soms tot het
bittere eind.
Met ons, iedereen die
nu op aarde leeft
als resultaat.
Wij, in onze tijd zijn 'gezegend'
met een wereldwijdweb van verbinding
waar we de ander op kunnen zoeken,
de gevoelens kunnen delen,
de krachten kunnen bundelen.
Wat ons sterkt, ons kracht geeft
on verrijking geeft.
Zullen wij ook overeind blijven staan?
Gaan wij ook doorknokken voor
onze opvolgende generaties?
Zullen we ook onszelf soms overstijgen
door een kracht van een Leeuw of
Leeuwin te laten zien.
Bulderend, briesend voor 'onze'
kinderen te gaan staan.
Voor mij is het iedere dag een
uitdaging, die ik met 2 handen grijp,
in navolging van de oermoeders.
Omdat de wereld verder zal gaan
en gedragen zal worden door de
liefde, die zovelen voor de medemensen
voelen.
Ik daag je uit.
Doe je mee?
Zullen we brullen als Leeuwen
en Leeuwinnen?
Ik wens je een heerlijke dag
Ada

woensdag 14 april 2021

Luisteren



In een wereld vol chaos
waar ieder een aan het
knokken is om boven
de golven te blijven
drijven, waar ieder
aan het overleven is.
In een wereld waar
iedereen nadenkt over
wat er gaande is,
waar iedereen geraakt,
ja soms zelfs geknakt
wordt, op wat voor manier
dan ook.
In die wereld zouden we
juist zo een luisterend oor
kunnen bieden aan
degenen die bijna
kopje onder gaan.
Aan degenen die het niet
meer weten.
Luisteren, zonder advies,
zonder invulling,
zonder oordeel,
zomaar dat luisterende oor.
Want vanuit het oprecht
luisteren naar elkaar, ontstaat
respect, voor de ander,
voor de andere mening
Ontstaat een diepe verbinding
tussen mensen.
Leer je in te voelen wát
die ander eigenlijk bedoelt
en voelt.
Luisteren zonder oordeel
het kan een wereld van
verschil maken, want juist
het stille luisteren
geeft dat de ander
een verhaal kwijt kan
en zich gehoord
én gezien
voelt.
Ik wens je een heerlijke dag
Ada

vrijdag 9 april 2021

Stap voor stap




"Genoeg wegen bieden zich aan.
Maar slechts één is voor jou.
De weg waarop je stap
voor stap jezelf kunt zijn -
en steeds meer jezelf kunt worden.
Niet de gemakkelijkste weg.
Wie volgt je nog, wie wacht op je?
Soms zou je terug willen gaan.
Een andere weg.
Maar het zou een weg
van vervreemding zijn.
Steeds meer raakte je bij jezelf vandaan.
Déze weg.
Trouw zijn aan de mens,
die je zo prachtig bent
en nóg prachtiger mag worden.
Deze weg.
De enige, die je niet wegvoert
uit het landschap van je ziel………."
Ik wens je een heerlijke dag
Ada

schrijver tekst: onbekend

woensdag 7 april 2021

Ruim een jaar verder.......

 



Intussen zijn we meer dan een jaar verder,
een jaar waar we allemaal écht
op onszelf werden gegooid.
We liepen allemaal één keer óf vele malen meer
tegen een torenhoge muur op.
We liepen allemaal een keer op
de tast door een stikdonkere nauwe steeg
om vervolgens het Licht weer terug
te vinden, in volle helderheid, glorend aan
het eind van de tunnel.
Wat hebben we veel geleerd, over onszelf,
maar juist ook over de ander.
Vrienden veranderden in onbekenden
en onbekenden werden vrienden.
We mochten nóg meer leren in luisteren,
respecteren, voelen, invoelen, aftasten,
omarmen,
afstand nemen en achter laten.
Iedereen, maar dan ook echt iedereen
heeft lessen geleerd in dit afgelopen jaar.
Lessen, die we misschien op een andere wijze
hadden willen leren, maar zeg nou eerlijk,
dit was de enige manier om mensen
wereldwijd na te laten denken over
Het Leven,
en over hoe dat Leven geleefd
kan en mag worden.
We leerden te waarderen wat er wel was,
we leerden nog meer te genieten van de kleine dingen
we leerden dat we heel gemakkelijk in eenvoud kunnen leven,
dankbaar zijn voor het samenzijn met dierbaren,
de gesprekken die ontstonden omdat we
allemaal ons idee over dit C*gebeuren hebben.
Het was een hobbelige weg, met veel hobbels
maar ook prachtige bobbels, we werden
soms zomaar opgetild, het zonlicht in
blij kunnen zijn met een kinderlijke eenvoud.
Voor mij geldt, dat ik nog meer het kleine
ben gaan waarderen, iedere morgen de wandeling
met mijn lief aan mijn zijde, de heerlijke
maaltijden met dierbaren, waar iedereen van genoot
in rust en kalmte, omdat er niet méér was.
De ingetogenheid die ik vond wanneer ik met
de Engelen sprak, vragend om hulp voor de
hele mensheid. Omdat het opsluiten, het benemen
van vrijheid zó ernstig is voor een mens,
onmenselijk.
Het H’oponopono wat bijna iedere avond
bij het slapengaan werd uitgesproken,
dát heeft me geleerd, wat eenvoud is,
dát heeft me geleerd, dat ik nog minder nodig heb
dát heeft me geleerd, dat ik best 4 maanden niet
naar de kapper hoef……..
Ondanks de donkere steeg waar ik af en toe
doorheen liep, heeft het Licht overwonnen.
Mezelf iedere dag weer opnieuw uitvinden,
iedere dag nog meer terug naar de basis
van het leven.
En daar ben ik dankbaar voor, dat ik deze
rare, moeilijke, harde, maar ook
openbarende les mocht leren.
Ik neem het mee, de rest van mijn leven.
En nog steeds lopen we met elkaar een weg
waar de uitweg van aan het zoeken zijn.
Met elkaar.
En laten we degenen die onderweg
gestruikeld zijn, oprapen, meedragen,
troosten en meenemen.
We zijn nog steeds op weg.
Maar ergens gloort het Licht….
we zijn er bijna.
Ada


dinsdag 6 april 2021

Ik geloof in mensen




Ik geloof in de mensen,
de gewone mensen.
Gewone mensen
Wondere mensen!
Mensen, waardoor een
stroom van liefde in stilte
over de wereld gaat.
Zij zijn de oasen in onze
woestijn.
Zij zijn de sterren in onze
nacht.
Gewone mensen!
De enige longen
waarlangs onze wereld
nog ademen kan.
Ik wens je een heerlijke dag
Ada

tekst: Phil Bosmans - "In Liefde weer Mens worden"
tekening: Peuter in het gras

vrijdag 2 april 2021

Probeer het goede te blijven zien



 


Probeer het goede te blijven zien
door alle chaos heen.
De zonnestralen,
de glimlach op een gezicht,
de arm om je heen,
de vriendelijke woorden,
het groen in de bomen
de helpende hand,
het samen eten,
het luisteren naar elkaar,
de uitnodiging,
het dansen in de kamer,
het opbeurende gebaar,
de schaterlach van een kind,
het onverwachtse vrolijke gevoel,
Moeder Aarde die voor ons zorgt,
de blijheid van een dier,
wind die zachtjes blaast,
een regenboog die de hemel kleurt,
de merel met zijn avondlied,
de geur van vers brood……
en nog zoveel,
zoveel meer moois op deze
prachtige planeet,
met zoveel prachtige mensen,
zoveel liefde,
zoveel goedheid.
Het is er namelijk wél,
naast al het lelijke,
het boze,
het verfoeilijke.
Soms voelt het als onmacht
tegen de stroom in roeien,
Maar laat er altijd hoop blijven,
hoop dat het goede gaat winnen.
Want dat gáát winnen.
Begin bij jezelf,
Begin met liefde uit te zenden,
Het ‘kleine’ goede te doen,
Op welke manier dan ook…..
Blijf positief,
blijf het proberen.
Samen,
met elkaar brengen we het
Licht terug op Moeder Aarde….
Help haar,
help elkaar
doe mee,
met heel je hart.
ik wens je een heerlijke dag
Ada