Zijn we écht zover van
ons menselijk instinct afgedreven?
Zijn we écht vergeten hoe het
voelt als een bewering niet klopt
of wanneer je voorgelogen wordt!
Of wanneer iemand met sprankeling
een echte waarheid laat zien?
Zijn we met elkaar écht
zo ver van ons menselijk instinct afgedreven?
Als je nekharen overeind gaan staan,
wanneer je misselijk wordt bij het lezen van iets
of iets hoort waar je hart een sprong van maakt.
Zijn we het écht vergeten?
Dat we over een prachtig
menselijk instinct beschikken?
Ik in ieder geval niet,
ik vertrouw er blindelings op.
Mijn gevoel heeft me nooit in
de steek gelaten.
Ook al verklaarde iedereen
me voor gek, lieten ze me vallen,
ik blijf achter mezelf staan.
Niet altijd gemakkelijk
maar mezelf verloochenen, nee.
Wanneer dieren onraad voelen
kun je het zien, ze worden onrustig,
ze nemen elkaar
mee op sleeptouw,
wil er één écht niet mee,
blijft ie achter, zonder pardon.
Er wordt door de groep voor
overleving gezorgd.
Zo gebeurt het nu ook,
zoveel mensen die wachten op de anderen
of ze willen volgen, ze blijven roepen,
omdat ze onraad voelen, omdat ze wéten
dat het niet goed is wat gebeurd.
Als we blijven in deze oude wereld
waar leugen en bedrog overheerst
waar angst gezaaid wordt.
En ja, de wegen zijn zich nu al aan
het scheiden, velen zullen achter blijven.
Zij voeden zich met angst, angst om
de waarheid onder ogen te zien,
en angst is, zoals ons de geschiedenis
heeft geleerd een hele slechte
raadgever.
Mijn vraag!
Luister naar je instinct,
luister naar je gevoel
durf daarop te vertrouwen,
kijk wat er om je heen gebeurt,
als je het dan écht niet snapt,
blijf je achter in je angst.
Dat is nou juist niet de bedoeling
want het zou samen moeten zijn,
maar toch, iedereen heeft
daarin een vrije keus.
Wij zijn al op pad gegaan,
samen met heel veel anderen,
die wel op hun instinct vertrouwen
en dat samen voelt goed,
gelijkgestemden,
omdat we het samen zullen gaan klaren.
Ik wens je een heerlijke dag.
Ada
mandala: "In Harmonie"
(tekst plaatste ik al eerder
maar nog steeds actueel)
