woensdag 30 september 2020

de kaart gaat naar....

 


Jolanda is de winnares van de kleine mandala "Herfst".
Zij heeft intussen een mail van mij ontvangen.
Voor alle anderen die reageerden, ik stuur jullie zelf in de loop van de dag (vanmiddag of vanavond) nog een antwoord op jullie berichtjes (ha er is ook nog een leven naast het tekenen!)
Dank jullie wel voor het meedoen en de ontzettend lieve reacties.
Jolanda gefeliciteerd!


zondag 27 september 2020

Ik ben het...."Herfst"

 




Ik ben het.... “Herfst”,
mijn wezen vind je terug,
gehuld in de kleuren
van het zomerseizoen
wat voorbijging.

Je vindt me terug
in de gevallen bladeren
in het afstervende leven
van wat ooit kleurde
en geurde in en
rond jullie tuinen,
parken, bossen en weilanden.

Ik draag de boodschap
van ‘alles gaat voorbij,
aan alles komt ooit een eind’.
Ik draag de boodschap
van ‘het leven geeft je
kreukels, onvolmaaktheden,
butsen en lijnen’.
Ik draag de boodschap
van ‘wijsheid en weten’.

Maar ook geef ik
de boodschap door
van rust
van inkeer
van berusting
van verstilling.

Tegelijkertijd draag ik
de boodschap
van nieuw leven,
van hoop
van verwachting
van wensen…..

Ik ben het.... “Herfst”,
en probeer je te laten
luisteren naar het
ritme van de natuur,
het ritme van het leven.

Alles is eindig
en alles is een nieuw begin.

Ik ben het......"Herfst"
het teken om juist
nu te Leven
te genieten,
hoopvol en vol
vertrouwen te zijn
in de toekomst.


Ik wens je een heerlijke Herfstdag
Ada



Mijn "Herfst-tekening" mag uitvliegen.
Naar iemand die er blij mee zal zijn.
Iemand die wat hoop en vertrouwen kan gebruiken.
Die het Licht vanaf mijn tekening zal voelen.
Want daar is ze voor gemaakt, deze kleine tekening.
Om hoop en vertrouwen in de toekomst uit te stralen.

Misschien wil je zelf deze originele tekening ontvangen
of juist voor iemand anders die wel wat ondersteuning
kan ontvangen.

Je mag me een mail sturen

Echt alleen degenen die een mail sturen
die komen in aanmerking!
Ik zal maandagavond 28 september 'de winnaar' bekend maken.


donderdag 24 september 2020

Engelen

 


Wanneer je éénmaal
hebt ervaren
hoe je met de Engelen
samen kunt werken,
hoe gemakkelijk
je toegang tot ze kunt krijgen
om vragen te stellen,
om je onrust te vertellen
om je verdriet te delen
of je onzekerheid
of wat dan ook......
Als je éénmaal weet
dat er écht naar je geluisterd
wordt, en dat je soms
razendsnel een antwoord
krijgt, op soms de meest
wonderlijke manier
als je dat éénmaal weet....
Is het zo fijn, zo heerlijk
zo beschermend om dicht
bij de Engelen te blijven.
Je omringd te weten.
En nee, het hoeft niet met
veel ingewikkelde rituelen,
gewoon in eenvoud,
als je intentie maar zuiver is,
gewoon vragen en
met ze praten!
Op deze manier 'werk'
ik mijn hele leven al met
deze prachtige wezens,
gewoon omdat ik weet
dat ze er zijn, altijd en
met heel veel.
Het kan je leven zo fijn maken,
zo zacht, zo vol wonderen.
Ga het proberen,
gewoon nu gelijk!
Vraag maar, en luister en voel
goed, je antwoord komt
sneller dan verwacht!
Je hoeft het allemaal
niet alleen te doen.

Ik wens je een heerlijke Engelachtige dag
Ada


Welke weg kies jij?

 



Toen ik vanmorgen de vrachtauto zag met de slogan: “Welke weg kies jij?, wist dat ik het dit moest gaan schrijven. Omdat we allemaal op reis zijn, allemaal.

Niet gezellig op vakantie, nee op een reis door het leven, door de tijd, naar een andere dimensie.
Er is zoveel over te lezen, ik heb er zoveel over gedeeld, het is zó te zien en te voelen. En nee het is zeker geen gemakkelijke reis, hij is hobbelig en onvoorspelbaar.
Ik merk dat ik een weg aan het kiezen ben, omdat ik gewoon niet meer anders kan. In deze bizarre tijd, waar een virus iedereen in de klauwen heeft, waar de meest grote onzin voor zoete koek wordt geslikt. Waar iedereen die een tegengeluid geeft weggezet wordt als ‘alu-hoedje’, die ‘hun bek’ moeten houden, die voor aso’s uitgemaakt worden, soms zelfs als tuig, door de hoogste mannen in de regering. Ik merk dat ik er zo klaar mee ben.
Wanneer je je verdiept in mensen, mensen écht hun ogen leest, zie je de wanhoop, zie je de verwarring, zie je de ellende. Waar we zomaar met elkaar in geknikkerd zijn, door een regering, een overheid, die gewoon een dubbele agenda aan het voeren is. Rucksichtloss gaan ze tekeer. Geen menselijk gevoel meer te bekennen.
Wanneer je de mannen De Jonge en Rutte hoort spreken over een corona- test, echt hoor, ze kletsen maar een eind weg, ze ratelen maar door. De bewijzen worden steeds meer en meer aangeleverd, dat dingen niet kloppen, op mijn privé pagina plaats ik veel berichten, maar ik vraag me af, of mensen het echt wel begrijpen waar we ingestort zijn.
Het kindermisbruik, de satanische rituelen, een pedo-partij die zomaar opgericht mag worden, het misbruiken van gelden bij de banken, de oorlogen die ‘gemaakt’ worden door mannen die belust zijn op macht, de grootse protesten die wereldwijd gevoerd worden, maar waar je in Nederland niets van te zien krijgt…………we leven in één grote leugen.
Ja ik ben mijn eigen weg aan het kiezen. Mensen mogen voor mij echt alles als zoete koek slikken, en ja ze mogen van mij best bang zijn voor een virus, wat een ‘pandemie’ heet te zijn. En ja ik wil best met een boogje om mensen heen lopen, niet voor mezelf, maar voor degene met angst. Daar heb ik respect voor, maar nee, ik was mijn handen niet alle troep die ze ons voorschotelen. Hoezo? Je hele immuum systeem gaan aan gort, daar hoor je de regering niet over. Daar ‘raadplegen’ ze blijkbaar niemand over. Nee, je moet je handen kapot wassen brrrr. Bewegen en gezond eten, daar hoor je ze ook niet over.
De angst die gezaaid wordt is niet te beschrijven. En iedere keer dat ik dingen lees en vooral invoel, trekt het mijn energie zó naar beneden, ik heb soms echt een moment nodig om dit weer recht te trekken.
En ja, ik wil heel graag het liefdevolle en mooie in mensen blijven zien, want dat is 99% van de mensheid, liefdevol en mooi. En dat wil ik blijven zien en voelen, daar blijf ik ook in geloven. Maar het geloof in onze regering zoals die nu functioneert, zo met feiten omgaat die gewoon niet kloppen, mensen zo onteren, mensen zo bang maken, nee daar geloof ik niet meer in.
Daar ben ik he-le-maal klaar mee.
“Welke weg kies jij?”, stond er te lezen op de vrachtauto……nou de mijne is al bekend en zichtbaar. Zoveel mensen sluiten hun ogen voor de waarheid. Heel veel mensen willen het gewoon weg niet geloven, zien liever een leuke mandala, en lezen heel graag bemoedigende woorden. Maar waar houdt het op? Wanneer gaan ogen open? Wanneer ga je je realiseren dat het niet normaal is wat er gebeurt? En bemoedigen ja, dat wil ik heel graag, daar ben ik hier ook voor op aarde, maar soms zijn grenzen bereikt. Soms denk ik, welke woorden moet ik nog vinden, welke woorden moet ik nog zoeken om mensen te ondersteunen, als het toch niet gehoord wordt, of als woorden niet begrepen willen worden. Dat hoeft ook niet, ieder zijn eigen keus, maar wat ik daar dan nog aan toevoegen? Soms helpt ‘duwen en trekken’ niet meer, en is het kwestie van loslaten.
Ik blijf in Licht en Liefde, en ik blijf het goede zien in mensen, ik blijf tekenen, en ik zal het hier soms laten zien, ik blijf werken met H’opononono, ik blijf invoelen, ik blijf ‘zien’, ik blijf bidden voor Moeder Aarde, ik blijf kracht sturen naar mensen die het nodig hebben, ik blijf werken met de Engelen……maar ik wil vanaf nu, gewoon in mijn eigen energie blijven, mijn eigen systeem ondersteunen, en het niet neer laten halen door een virus, wat op de kaart gezet is, om ons menselijke systeem helemaal naar beneden te halen.
En ja ik zal met een boog om je heen lopen als je dat liever hebt, maar als je een warme omhelzing van me wilt……..dan kun je die ook krijgen!
Ik geef je een warme groet vanaf de andere kant van het scherm.
Ada

woensdag 23 september 2020

Iedereen doet mee!

 


Voor iedereen die het probeert,
die wil leren,
die wil begrijpen,
die vriendelijk wil blijven
ondanks soms harde woorden.
Voor iedereen die bést wel
in de spiegel durft te kijken
voordat een ander
de schuld krijgt.
De dingen van twee
kanten wil bekijken.
Voor iedereen
die soms moedeloos is,
met de handen in
het haar zit,
het water aan de lippen heeft,
het even niet meer weet,
gewoon een rotdag heeft.
Weet je,
we zijn daarin samen,
jij draagt ook je steentje bij
in dit grote geheel,
op deze weg die we samen lopen.
Weet je,
we maken de wereld gewoon
een beetje mooier,
op onze eigen wijze,
op onze eigen soms rare manier.
Dát maakt de wereld zo mooi gekleurd,
dát maakt dat we zo’n bonte
mensenmassa zijn
Iedereen doet mee,
iedereen hoort erbij
dát maakt ons samen
zo krachtig,
en we kunnen niet zonder jou!
Ik wens je een heerlijke dag.
Ada

zondag 20 september 2020

Sprankel

 




Waar de één straalt,
sprankelt
en geniet van
deze bijzondere tijd
door uit te rusten,
te genieten met het gezin
de televisie uitzet om
dat boek te lezen
wat al tijden lag te wachten,
dat gerecht te koken
waar je maar niet aan toe kwam,
die zich in de zonnestralen
kan koesteren,
de rust kan voelen
waar al zo lang
op gewacht werd.
Daar is de ander juist
in een diepe
zware storm belandt
Waar alles, en alles
op instorten lijkt te staan.
Waar de dag een donkere
nacht lijkt te zijn,
niets meer zeker lijkt,
waar niet meer wordt geslapen
en waar steeds het nieuws met
nog meer drama
gevolgd wordt.
Laten degenen
die nu sprankelen
en stralen
omkijken naar de ander,
naar degene die
in een diepe nacht is beland.
Reik een hand,
ondersteun en
probeer de donkere tijd
van de ander
te begrijpen.
Probeer jouw sprankeling
en geluk
te laten schijnen
juist
in deze donkere tijd
over de ander die het nu
zó nodig heeft.

Ik wens je een heerlijke dag.
Ada

mandala : "Zachtheid"

dinsdag 15 september 2020

Mijn kracht

 


Mijn kracht,
jouw kracht,
onze kracht
zoekend naar de zin van het leven
kwam ik in mijn diepere gevoelens
mijn pijn, mijn verdriet,
mijn leed tegen,
maar óók mijn vreugde.
Kan ik leren van wat mijn lijf,
mijn gevoel
me te vertellen heeft,
geef ik mezelf die ruimte?
Of verstop ik me weer achter mijn masker
wat bescherming geeft
en verhult wie ik eigenlijk ben.
Ik zoek, ik ontdek dat LEVEN anders kan
het juk wat ik te lang tors
kan ik neerleggen,
op ieder moment
ik hoef er niet onder gebukt te gaan.
Los van dat gewicht kan ik zien
hoe veel vrijer ik mij kan gaan bewegen
opnieuw, zonder oordeel,
onderzoek ik mijn mogelijkheden
ik word opener en voel me warmer, behaaglijker.
Vanuit de diepte omhoog,
om daar gekomen
te beseffen, ik had dit alles nodig om te groeien
te groeien tot een meer ‘heel’ mens.
Een mens die verantwoordelijk wil zijn.
Verantwoordelijk voor wat ik aan ga
verantwoordelijk voor mijn welbevinden
verantwoordelijk, naar anderen toe,
genietend van de kracht die in mij is ontstaan.
Kracht die mensen in zichzelf ervaren,
wanneer ze durven te leven
durven te delen,
wat voorheen niet mogelijk leek,
daar ontstaat Liefde voor het leven
en wordt eenzaamheid langzaam doorbroken.
ik wens je een heerlijke dag met veel verwarmende zonnestralen
Ada
mandala/tekening: Lichtdraagster
schrijver tekst: onbekend


maandag 14 september 2020

Koorddansers

 


Wij lijken als koorddansers,
balancerend
over een dunne draad,
blijven we overeind?
en lopen we door?
of vallen we
linksom of rechtsom?
De dunne draad die staat
voor de weg die we van
hogerhand moeten volgen
om netjes in het gareel
te blijven,
om te doen wat ze van
ons verwachten.
Te lang, te veel
wordt er met elkaar over een
té dunne draad gelopen,
mensen balanceren
te lang,
willen van het dunne draadje af
om met stevige gegronde
passen hun eigen weg te gaan.
Té lang wordt onze eigen gang
van het leven, belemmerd
wij die als mens in vrijheid
zijn geboren, wij die
geleerd hebben om
rekening te houden met de ander
en te zorgen voor elkaar,
dat willen we ook,
maar.....
we moeten zelf ook de ruimte
krijgen om op pad te gaan
en niet te hoeven balanceren
als een koorddanser.
Om ons heen kijkend
zie je de verwarring!
Zie je de vragen.
"Waarom loop ik eigenlijk
op die dunne draad,
omdat het van hogerhand
is gevraagd of opgelegd?"
Mensen springen van het
draadje af,
linksom of rechtsom,
en lopen met grote
stevige stappen hun
eigen toekomst tegemoet
velen zijn al op pad gegaan,
in de hoop dat velen
zullen volgen,
'af zullen stappen'
van het feit
dat wij als mensen
géén koorddansers zijn.
Waarom balanceren
als er een Moeder Aarde is
waar we met grote stevige
stappen, haar erend en dankend
ons eigen pad mogen lopen?
Ik wens je een heerlijke nazomer-dag
Ada
mandala: boeddha voetjes