zondag 13 juni 2021

Bloesemen

 



Onze tuin.....nog niet zoveel kleur,
wat ik eigenlijk wel graag zou zien.
Maar dit jaar is het ietsje 'later' dan 'normaal'.
Och de natuur laat zich niet sturen door de mens,
planten doen lekker hun eigen ding, bloesemen
wanneer het uitkomt, en groeit díé kant op waar
ze het beste licht vangen.

Verwonderd, en zeker dit jaar, kijk ik naar al
het groen wat er zomaar weer is. Een paar maanden
geleden was het hier in Twente ca. - 18 graden, een
giga dik pak sneeuw, zó dik dat een buurman met
trekker met schuiver ons pad schoon kwam maken.
Zo'n dik pak, dat wij onszelf een paadje naar de kippen
moesten graven (wel grappig is dat de kippen iedere
dag een eitje bleven leggen).

Natuurlijk wist ik wel dat het zou herstellen, maar
toch raakt het me weer dát het ook gewoon komt,
op een eigen tijd. In een eigen ritme.
Gewoon zichzelf blijvend.
Juist in deze tijd, word ik me er zo van bewust.

Wij mensen, die juist nu, terugkeren naar een eigen ritme.
Naar hun eigen zijn, vooral NU. Mogen bloesemen op het moment
wat goed voor hun is, in hun tempo, op een eigen manier.
Soms met wind mee, soms met wind tegen.
Het beste ervan makend, omdat ze gewoon wéten, dat
het hun weg is. Hun eigen weg inslaan.

Wij mensen, die vaak zo ver van de natuur afgedreven zijn,
die zo weinig meer op het verloop van het leven
vertrouwen, het allemaal zó graag zelf in de hand
willen houden. Controle willen houden. Maar nu,
zijn de veranderingen zo groots, daar kun je geen controle meer over houden, alleen maar meestromen.

Tja, ik had ook al willen genieten van een paar roosjes,
maar nee, nog even niet. De knoppen zijn veelbelovend,
en ik ben zo trots, zo blij, met alle planten die gewoon
zijn blijven leven, die niet opgaven.

Alles op zijn tijd, ook nu, juist nu, zal alles wereldwijd,
zijn plaats gaan vallen. Het heeft zijn eigen loop, maar
het komt, het komt echt, de verandering. Waarin mensen
weer mens mogen zijn, waar ze mogen bloesemen op
hún eigen tijd, op hun eigen manier.

Geniet van de zon en de koesterende warmte,
probeer goed te aarden, blijf bij jezelf.
Alles op zijn tijd, net als de planten en de bomen,
heb vertrouwen is het grote geheel.

Ik wens je een heerlijke dag.
Ada

mandala: "Zo blij"




zaterdag 12 juni 2021

Bereid je voor.........

 



Bereid je voor
op wat komen gaat.
Waar al tijden en tijden
over geschreven werd
waar over verteld werd
wat uitgelegd werd,
maar waar zoveel mensen
hun oren en ogen voor sloten.
Het niet wilden weten
het soms niet konden begrijpen.
Bereid je voor,
want de onthullingen
staan op het punt van
wereldwijd verschijnen.
De kracht hiervan zal
ongekend zijn.
Bereid je voor dat
je een korte tijd
even helemaal
op jezelf vertrouwen moet.
Omdat wat er om je heen gebeurt
onbegrijpelijk zal zijn.
Blijf bij je eigen kern, blijf
in je zelf vertrouwen.
Bereid je voor
op het Licht
wat eindelijk door zal breken.
Niet zonder slag of stoot
want het verdriet van het
weten zal groot zijn.
Dat de wereld helemaal niet
was wat zoals het leek
dat dingen totaal anders in
elkaar steken dan dat
we voor geschoteld kregen.
Bereid je voor
als mens,
maar ook als Lichtwerker
de tijd breekt aan
om het Licht écht
daadwerkelijk te laten schijnen
over alles wat het
Licht niet kan verdragen,
zodat nu alles,
maar dan ook echt
uitgezuiverd gaat worden.
Want daarvoor ben jij hier
op dit moment op aarde.
Ik wens je een heerlijke dag.
Ada

mandala: "Poort naar het Licht"

(noot van mij: ik deelde dit al eerder,
maar we gaan steeds dieper en dieper
ons bewustzijn in, dus nog steeds
actueel).

vrijdag 11 juni 2021

Het sprookje van de dood




In deze dagen waarin mensen verdriet voelen om datgene wat er gaande is in de wereld, komt dit boekje steeds weer in gedachten. Zelfs vanmorgen sprak ik er nog over met mijn vandaag jarige dochter.

Het boekje "Het sprookje van de Dood", geschreven door Marie-Claire van der Bruggen, waarin wordt uitgelegd dat ieder mens een eigen weg heeft te gaan, eigen 'contracten' heeft afgesloten om te gaan naar de volgende dimensie, maar ook dat de mensen die je het meest 'last' bezorgen, diegene zijn die echt het meest van je houden. Het is allemaal al afgesproken voordat je naar de Aarde kwam.



Heb je het boekje wel eens gelezen? Wil je het dan nog eens gaan lezen? zodat je weer helemaal helder voor de geest hebt wat er op dit moment gaande is. Heb je het nog niet gelezen, lief mens dan is dit een prachtige aanrader. Intens, verhelderend en zó zonder angst.
Mijn exemplaar is al zo vaak uitgeleend geweest, en steeds kreeg ik weer terug "wat prachtig", dit is het dus, dit wilde ik altijd al weten.
Dus op deze stralende lentedag, wil ik je graag meegeven, ga het prachtige boekje lezen, en écht, het zal zo helend voor je zijn!
Ik wens je een heerlijke dag
Ada

dinsdag 8 juni 2021

Dunne draad

 



Wij lijken als koorddansers,
balancerend
over een dunne draad,
blijven we overeind?
en lopen we door?
of vallen we
linksom of rechtsom?
De dunne draad die staat
voor de weg die we van
hogerhand moeten volgen
om netjes in het gareel
te blijven,
om te doen wat ze van
ons verwachten.
Te lang, te veel
wordt er met elkaar over een
té dunne draad gelopen,
mensen balanceren
te lang,
willen van het dunne draadje af
om met stevige gegronde
passen hun eigen weg te gaan.
Té lang wordt onze eigen gang
van het leven, belemmerd
wij die als mens in vrijheid
zijn geboren, wij die
geleerd hebben om
rekening te houden met de ander
en te zorgen voor elkaar,
dat willen we ook,
maar.....
we moeten zelf ook de ruimte
krijgen om op pad te gaan
en niet te hoeven balanceren
als een koorddanser.
Om ons heen kijkend
zie je de verwarring!
Zie je de vragen.
"Waarom loop ik eigenlijk
op die dunne draad,
omdat het van hogerhand
is gevraagd of opgelegd?"
Mensen springen van het
draadje af,
linksom of rechtsom,
en lopen met grote
stevige stappen hun
eigen toekomst tegemoet
velen zijn al op pad gegaan,
in de hoop dat velen
zullen volgen,
'af zullen stappen'
van het feit
dat wij als mensen
géén koorddansers zijn.
Waarom balanceren
als er een Moeder Aarde is
waar we met grote stevige
stappen, haar erend en dankend
ons eigen pad mogen lopen?
Ik wens je een heerlijke nazomer-dag
Ada

maandag 7 juni 2021

Stormen die razen




Weet je wel
dat het plan zich voor
je ogen ontvouwt.
Dat alle beweging op Aarde,
alle stormen die nu razen,
op alle gebieden,
de weg vrij aan het banen
is voor de toekomst.
Dat alles opgeschud wordt,
dat aan alles wordt gewerkt
om te veranderen,
om te schonen.
Ondanks de grote verdeeldheid
die er lijkt te zijn onder de mensen
zie je langzaam de verbinding ontstaan.
Wordt door het donkere,
het duistere heen geprikt.
Omdat mensen ontwaken,
dichter bij hun voelen komen,
steeds beter kunnen zien
wat echt én niet echt is,
wereldwijd.
Een proces wat in volle gang is
en een ieder voelt dat het nodig is,
dat het niet meer wordt als vroeger,
maar dat juist nu de kansen klaar
liggen om dingen anders te gaan doen.
Ogen gaan open,
harten gaan open,
handen worden ineengeslagen
omdat we het niet alleen kunnen.
De processen die soms zó
oneerlijk lijken, zo tot verzet leiden
zijn juist de momenten die ons gaan
verbinden, die ons met elkaar
een andere weg laten inslaan.
En het gaat niet eens
meer stap voor stap,
er worden mega sprongen gemaakt,
ieder moment van de dag.
Het tij is niet meer te keren,
de horizon van de nieuwe tijd
is te zien in de hemelkleuren
van de dageraad.
Te voelen in de wind,
te horen in het
zingen van de vogels.
Nog een paar flinke stappen
te nemen,
ondertussen de handen ineengeslagen
de harten verbonden
met open ogen,
leiden we elkaar
de nieuwe tijd in.
Samen, met elkaar,
zij aan zij
we zijn er bijna!
Ik wens je een heerlijke dag
Ada

 

donderdag 3 juni 2021

Pardoes

 



Pardoes, het lijkt ineens
alsof uit het niets
beaamd wordt wat al tijden
verteld wordt.
Waar al tijden over geschreven
wordt.
De puzzelstukken gaan vallen.
De kinderen die ten onrechte zoveel
leed en schade opliepen door te
dreigen......denk aan opa en oma, anders
worden ze ziek, of nog erger.
Een Duitse krant die zelf verontschuldigen
aanbood, aan de kinderen daar.
Het boek van Fa#ci wat ineens niet
meer door sommige winkeliers op de
markt wordt uitgegeven, de reden,
omdat er in Amerika zoveel ophef is
ontstaan over zijn beleid.
Vliegtuigmaatschappijen die zich beraden,
met elkaar, of mensen met een c#spuit wel
in mogen stappen. En die de
verantwoordelijkheid niet willen dragen
van eventuele schade die mensen oplopen
door stoffen in hun lichaam die kwalijk kunnen
zijn.
Over bloeddonaties zijn ook al discussies,
wereldwijd zijn organisaties zich aan het beraden.
Medicijnen die wél werken, mogen toch op
de markt komen.
Spuiten die dan weer wél en dan weer
niet gegeven mogen worden.
Mensen die ineens zelf mogen kiezen,
beleid? Nee, het water komt te hoog
voor sommigen.
Pardoes, zomaar ineens, lijkt het,
komen deze berichten naar buiten.
En dan nog maar niet te spreken over
de kwalijke gevolgen die zichtbaar worden
het ontzielde wat bij sommigen gebeurt.
Ineens is het er, en er komt nog veel meer.
Ik houd mijn hart vast voor wat komen gaat.
Ik bid iedere avond voor het slapen gaan
mijn gebed, in de hoop dat veel mensen,
die het 'voor een ander' deden,
niet de schade zullen oplopen waar ook
wereldwijd al over geschreven wordt.
Nog steeds met het respect naar de ander
voor de keuze die gemaakt is of gaat worden,
maar alsjeblieft lees je in, zoek en kijk....
er is zoveel bekend, er is al zoveel zichtbaar.
Over beleid wat niet goed uit gaat pakken
voor de mensen.
Ik geef jullie allemaal een warme, liefdevolle groet
Ada

tekening: Mijn Gids (degene die mijn voelsprieten aanzet)

dinsdag 1 juni 2021

Ik ben Vrede

 



Ik eer Moeder Aarde,
en al haar bewoners.
De mensen, de dieren,
de kristallen,
het water, de lucht, de aarde.
Alles wat op en in haar leeft.
Ik eer de sterren,
de manen, de zonnen,
die hun cirkels draaien,
die hun invloed op alles uitoefenen.
Ik eer de Ouden,
die naast ons meelopen
en ons raadgeven,
ons ondersteunen.
Hoe verbonden zijn we
met dit alles,
het één kan niet leven
zonder het ander.
Moeder Aarde die haar
warrige veren schudt,
ons wakker probeert te maken.
Zij, die ons wil laten zien
dat het zo niet verder kan.
Dat we moeten veranderen,
zij aan zij, hand in hand.
Als ik in de avond onder de maan
en de sterren sta, me zielsklein voel,
maar tegelijkertijd ook
zo immens groot,
door de krachtige verbinding met Alles,
kan ik alleen maar hardop zeggen,
tegen Moeder Aarde
en al haar bewoners:
"Ik ben Vrede"
Ik wens je een heerlijke dag
Ada