We bevinden ons er
bijna allemaal in, op dit
moment in het Leven.
In de Levensdraaikolk.
We worden naar beneden
dat er geen ontkomen
aan is.
Neergehaald in welke
vorm dan ook.
Het Leven wil ons de
weg wijzen, wil ons laten
zien dat we de juiste weg
mogen kiezen, en soms
worden we dus massaal
onderuit gehaald.
En als je goed kijk
(en luistert) zie je het
overal om je heen
gebeuren.
Mensen 'vallen'
bij bosjes om, trekken
het gewoon niet meer.
De Draaikolk,
mijn vader leerde me,
aan een kind wat aan de rivier
opgroeide, dat áls ik
in een waterkolk terecht
zou komen, ik mezelf mee
moest laten gaan,
helemaal tot op de bodem
van de rivier, en wanneer
dan mijn voeten de bodem
hadden geraakt,
ik mezelf af zou moeten
zetten met beide voeten
om als een speer naar
boven te schieten om
het hoofd weer boven
water te krijgen.
Misschien is het dat,
dat de draaikolk ons wil
vertellen, 'ga de overgave in'
want er komt een moment
dat er weer grond onder je voeten
te vinden is, dat je weer houvast
vindt en zo weer zachtjes
naar boven mag komen
drijven, met heel veel
helderheid en weten
in je hoofd.
Velen van ons bevinden
zich op dit moment in
die Draaikolk van het Leven,
en écht, je komt weer boven,
maar vindt zelf eerst de overgave,
om daarna verkwikt
weer boven te drijven.
